تبليغاتX
شعر
دست نوشته های تنهایی

چه بیهوده زجریست دردرا زندگی کردن                                                                                                                                                                             در روزی که

 هیچش اعتمادی نیست به ماندن

بااینهمه گویی

عضوی از پیکره ی هستی هست

که جهان راخالی ازاو مباد.

واین عقوبت

چه عقوبتی ست

سخت جانفرسا

برای انسان پا در برزخ عبس مانده

که نمی فهمد

دردبه کشیدن نمی فر ساید

وبیهوده زجریست درد را زندگی کردن....

+ نوشته شده در  86/09/27ساعت 16:36  توسط زهرا مهرباني راد  |