+
نوشته شده در 86/10/02ساعت 12:14 توسط زهرا مهرباني راد
|
این اولین شعری ست که برای تو می نویسم اینجا خیابانها همه شبیه خیابانی ست که به خانه ی تو ختم می شود وبر دلم سنگین ترین اندوهها را می نشاند که جسم را توان به دوش کشیدنش نیست گریستن فقط برای لحظه ای سبک تر شدن وبعد ادامه می دهم خیابانی راکه...... ومی دانم هیچ گاه به خانه ی تو نخواهم رسید از خیابانهای شبیه خیابان مختوم به خانه ی تو..............
